Simone Boonen is jeugdverpleegkundige 4 tot 18 jaar én centrale zorgverlener binnen het project Keigezond. In haar werk begeleidt ze kinderen en jongeren en ondersteunt ze gezinnen die te maken hebben met overgewicht of obesitas. Daarbij kijkt ze niet alleen naar voeding en beweging, maar juist naar het hele leven van een kind: van school en vrienden tot gezin en mentale gezondheid.
In dit interview vertelt Simone over haar brede rol, de aanpak van Keigezond en waarom haar werk zoveel impact heeft.
Wat houdt jouw functie in?
“Als jeugdverpleegkundige zie ik kinderen en jongeren tijdens de standaard gezondheidsonderzoeken en alles wat daaruit voortkomt,” legt Simone uit. “Als kinderen mentaal niet lekker in hun vel zitten of vragen hebben over vriendschap, liefde of seksualiteit, dan ga ik daar met ze over in gesprek. Maar ook opvoedkundige vragen van ouders komen vaak bij mij terecht.”
Naast haar rol als jeugdverpleegkundige is Simone ook centrale zorgverlener binnen het project Keigezond Limburg. “Dan begeleid ik gezinnen waarbij een kind kampt met overgewicht of obesitas. Ik ga op huisbezoek en kijk echt breed: niet alleen naar voeding, beweging of slapen, maar ook naar hoe iemand mentaal in zijn vel zit, hoe het op school gaat, hoe vrienden en hobby’s een rol spelen en hoe de gezinsdynamiek is.”
Als centrale zorgverlener werk je binnen het project Keigezond, kun je daar iets meer over vertellen?
“Het project Keigezond is een provinciaal programma in Limburg voor kinderen en jongeren met overgewicht of obesitas die vooral willen werken aan zich weer lekkerder in hun vel voelen. Binnen het project ligt de focus niet alleen op gewicht, maar juist op het brede welzijn van het kind en het gezin. Vaak is er namelijk iets waar een kind op dat moment niet helemaal happy mee is, en daar kijken we samen naar: wat kunnen we voor dat kind en het gezin betekenen?
Het traject bestaat uit verschillende modules. In de eerste module: de kennismaking en brede anamnese, kijk je heel breed naar wat er speelt in een gezin. Waar lopen ze tegenaan, wat willen ze zelf veranderen en waar zit hun motivatie? Daarbij neem je alles mee, dus niet alleen leefstijl zoals voeding, beweging en slapen, maar ook school, vrienden, hobby’s, financiële situatie, gezinssituatie, opvoedkundige vaardigheden en de omgeving. Dat brengt je samen met het gezin in kaart om een compleet beeld te krijgen
Op basis daarvan maken we een plan van aanpak: wat is voor dit gezin het belangrijkste om aan te werken? Soms is dat iets heel anders dan leefstijl, bijvoorbeeld wanneer een kind mentaal niet goed in zijn of haar vel zit, dan wordt eerst psychische hulp ingezet via bijvoorbeeld een jeugdprofessional of kinderpsycholoog.
In module 3 volgt de leefstijlinterventie, waarbij een kinderleefstijlcoach wordt betrokken. Die gaat samen met het gezin aan de slag met kleine, concrete en haalbare veranderdoelen die passen bij hun situatie. Als centrale zorgverlener heb ik hierin de regiefunctie. Ik breng in kaart welke professionals nodig zijn, zoals een leefstijlcoach, psycholoog, diëtist of sportaanbod, en zorg dat alles goed op elkaar aansluit in samenwerking met het gezin.
De aanmelding voor Keigezond kan via verschillende wegen verlopen, bijvoorbeeld via jeugdartsen, kinderartsen, scholen of doordat ouders zichzelf aanmelden via de website. Na de aanmelding neem ik als centrale zorgverlener contact op en ga ik op kennismaking bij het gezin thuis om het traject te starten.”
Wat vind je het leukste aan je werk?
“Wat ik het leukste vind aan mijn werk is vooral dat ik gezinnen echt op een goede manier leer kennen en een inkijkje krijg in het leven van het kind en het gezin. Ik kan ze vervolgens stapje bij stapje verder helpen en ook langduriger begeleiden. Als jeugdverpleegkundige zijn de contacten vaak wat korter, terwijl je als centrale zorgverlener juist heel lang betrokken bent bij een gezin. Daardoor heb ik het gevoel dat je ook veel impact kunt maken, en dat maakt het werk voor mij heel erg leuk.”
Waar ligt de grootste uitdaging in jouw functie?
“Dat is de motivatie van gezinnen. Overgewicht is een thema dat vaak best gevoelig ligt, dus het is belangrijk om heel zorgvuldig te zijn in hoe je het bespreekbaar maakt en wat het kind en het gezin daarin prettig vinden. Bij aanmelding zijn gezinnen meestal wel gemotiveerd om ermee aan de slag te gaan, maar het is een leefstijlinterventie en geen kort traject of snelle oplossing. Het gaat niet alleen om gewichtsverlies, maar juist ook om breder kijken: lekkerder in je vel zitten, meer sociale contacten en het aanpakken van dingen die vaak achter het gewicht schuilgaan. Die motivatie blijft niet gedurende het hele traject op hetzelfde niveau, en dat maakt het soms een uitdaging. Samen met het gezin zoek ik dan hoe we die motivatie kunnen vasthouden en welke kleine, haalbare stappen daarbij helpen, zodat we betrokken blijven en blijven werken aan wat voor hen belangrijk is.”
Welk moment in je werk is je altijd bijgebleven?
“Vooral één bepaalde casus schiet me dan meteen te binnen. Een paar jaar geleden kwam ik bij een meisje van 15 met obesitas, die daardoor niet lekker in haar vel zat en veel sociale activiteiten vermeed. Haar ouders maakten zich al langere tijd grote zorgen en zaten met de handen in het haar, waardoor er een negatieve gezinsdynamiek was ontstaan die niet helpend was om de goede veranderstappen te kunnen gaan maken. In eerste instantie lag de hulpvraag vooral op voeding en afvallen, maar gaandeweg werd duidelijk dat er veel meer speelde binnen het gezin en dat juist die dynamiek een grote rol had in het in stand houden van de problematiek.
Doordat ik langere tijd betrokken was, kon ik dit bespreekbaar maken en samen met het gezin stap voor stap werken aan het verbeteren van de onderlinge verhoudingen en rolverdeling. Toen dat beter in balans kwam, zag je dat zij ook beter in staat was om met leefstijlveranderingen aan de slag te gaan. Dat maakte veel indruk, omdat het liet zien dat er vaak veel meer achter zit dan alleen het gewicht en dat juist die bredere blik echt het verschil kan maken in een traject.”
Tot slot: wat maakt het werken bij de GGD voor jou waardevol?
“Dat je echt van betekenis kunt zijn. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik iets wilde betekenen voor kinderen, en dat kan ik hier in mijn werk ook daadwerkelijk doen. Wat ik vooral mooi vind aan de GGD is dat je preventief kunt werken en echt aan de voorkant van problemen zit.
Als jeugdverpleegkundige doe je dat al heel sterk, maar ook in mijn rol als centrale zorgverlener binnen het programma Keigezond. Bij kinderen met overgewicht of obesitas is er vaak al iets aan de hand, maar ze zijn nog jong en er is nog veel mogelijk om dit bij te sturen, zodat ze later niet allerlei gezondheidsproblemen ontwikkelen. Het doel is dat kinderen lekkerder in hun vel komen te zitten en uiteindelijk gezonder opgroeien. Juist dat je zo vroeg en preventief kunt ingrijpen en echt aan de voorkant kunt werken, maakt dit werk voor mij heel waardevol.”